Over mijn werk:

Veel van mijn werk gaat over plaatsen.
Het kan gaan om plaatsen die willen verbergen zonder verborgen te zijn, of om plaatsen die op het punt staan van verandering.
Deze plaatsen kom ik tegen, zoek ik op of creeer ik zelf. De ene keer gaat het om een lege bioscoop, een andere keer om foto's van een zelfgemaakte houten "conglomeratie". Architectonische, melancholische en poetische aspecten zijn veelal aanwezig.

HOUSING PROJECTS
Dit project bestaat uit een aantal fotowerken.
Onderwerp is behuizing.
Van houtskelet tot flatgebouwen, van houten huisjes tot een hele woonwijk.
Het zijn mogelijkheden.

Daarnaast maak ik gebruik van herhaling, waardoor een ritme ontstaat en het werk als het ware te lezen is.

Huis mij.

CHANGING BUILDING SYNDROME
Foto's van (oude) gebouwen en huizen die van bestemming veranderen. Deze plaatsen zijn leeg, veelal verlaten maar nooit verloren.
Ze staan op het punt een verandering te ondergaan of zijn daar net voorbij.

Behoudt een gebouw zijn eigen identiteit? Wat verandert er? Waar ontstaat wrijving, strijd? Vecht de ruimte met zijn nieuw te verkrijgen identiteit? Geeft het zich over?
Ik zoek naar tekenen, sporen van bewijs, van het gebouw zelf. Naar antwoorden, naar een uitkomst. Waar was er strijd, irritatie, wrijving, overgave? Volgt er kalmte, acceptatie? Wat blijft over?
Het liefste zou ik de gedachten van het gebouw vast leggen.
Bij benadering probeer ik de sfeer te vangen en stukjes proces te fotograferen.

Het kan gaan om een huis dat na 70 jaar van eigenaar verwisselt, een huis dat net ontruimd is om gesloopt te worden, of een oude bioscoop die zijn functie heeft verloren.

NATURE?!?!
Ook werk ik aan een verzameling foto's met onderwerpen uit de natuur.
Deze kunnen daadwerkelijk in de natuur gefotografeerd zijn maar ook midden in de stad. Eenmaal gefotografeerd ontstaat een vervreemdend beeld.
De foto's zijn afwisselend in kleur en zwart wit, analoog en digitaal.

HET OVERBODIG MEISJE (Leftover girl)
Gestart in 2004 met een foto van het meisje dat 's avonds het bos water gaat geven.
Na een aantal foto's worden de ideeen sinds 2007 ook in filmpjes verwerkt.
Het hele project zal uiteindelijk gepresenteerd worden in een installatie met foto, film en dia.

De gebeurtenissen zijn voornamelijk dagelijkse gebruiken die verdraaid, vergroot of verkleind worden.

Foto's:
Watering the wood, 2004
Cooking for one, 2004
Saturdaynight!, 2004
Picknick, 2005
Portrait with plant 1, 2005
Portrait with plant 2, 2005
Portrait with plant 3, 2008
Around the world, 2008

Korte films:
Everyday diner, 2007
Drinking the water, 2008
Foldingpapers, 2008
Portrait with plants, 2008
Matches and candles, 2008
Pile of towels, 2008

Zie "werk" voor meer foto's.

Reflectie, 2011

De tekst in Morse Code

Reflectie. Weerkaatsing.
Weerkaatsing van (licht)straling. Weerkaatsing van geluid.
De inwoners. Reflecties van conversaties, van communicatie. Conversaties vertaald naar licht vertaald naar geluid. Morse code. Een fotowerk van 16 foto's, samen 80 x 120 cm. Een abstracte weergave van woorden. Van gesprekken, taal en schrift. Van ritme, ordening, klank.
Laura Nieuwenhuis 2011

VAN 2D NAAR 3D, 2008
Het TAC presenteert als onderdeel van Podium voor Onaffe Zaken "Van 2D naar 3D":
Een typische 2D-kunstenaar wordt uitgedaagd om eenmaal driedimensionaal te werken.
Deze keer waagt fotografe Laura Nieuwenhuis een dappere poging om, als eerste kunstenaar in deze nieuwe reeks, los te komen van het platte vlak.

Over het 3D werk:

Mijn idee is een verbindend element toevoegen aan de ruimte.
Dit is een kolom geworden, bestaande uit gestapelde elementen. Het werk laat een verbinding zien tussen de beneden- en bovenverdieping.
In veel van mijn werk maak ik gebruik van stapelingen en herhaling. Zo ook in dit werk. De grootste uitdaging was de kolom levensgroot te maken.

De elementen zijn allemaal met de hand vervormd tot vierhoeken zodat geen enkel element precies hetzelfde is. Door deze elementen te stapelen ontstaat een ritme. Dit handmatig werken is van belang voor het proces van opbouw en herhaling. Het zijn allemaal kleine stukjes die samen een geheel vormen. Ontstaat dit geheel daadwerkelijk of blijft het een stapel losse onderdelen?

Vanuit de trapruimte is de kolom in zijn geheel te zien.